10 gode mål for 2015. #VerdensAidsdag #WAD #VAD

 

• Seksuell overføring av hiv halvert, også blant unge mennesker, menn som har sex med menn og overføring i forbindelse med sexarbeid;
• Vertikal overføring av HIV skal være eliminert og AIDS-relatert mødredødelighet halvert;
• Alle nye HIV-infeksjoner forhindret blant narkomane;
• Universell tilgang til antiretroviral behandling for mennesker som lever med HIV som er kvalifisert for behandling;
• TB dødsfall blant mennesker som lever med hiv halvert;
• Alle mennesker som lever med hiv og husholdninger berørt av hiv er adressert i alle nasjonale sosiale beskyttelse strategier og har tilgang til nødvendig omsorg og støtte;
• Land med straffende lover og praksis rundt HIV-smitte, sexarbeid, narkotikabruk eller homofili som blokkerer effektive tiltak halvert;
• HIV-relaterte restriksjoner på innreise, opphold og opphold eliminert i halvparten av landene som har slike begrensninger;
• HIV-spesifikke behov til kvinner og jenter blir tatt opp i minst halvparten av alle nasjonale HIV-reaksjoner;
• Nulltoleranse for kjønnsbasert vold.

Kilde: World Aids Day

Egalia vs virkeligheten.

Etter tre fine dager i Oslo og Skeive dager, der jeg for en gangs skyld var en del av flertallet, tenkte jeg at jeg måtte blogge litt. Selv om jeg egentlig ikke var så mye på selve Skeive dager, føler man at det er mer okey å være skeiv disse dagene. Kanskje fordi de som bor der er mer klare for at man viser sin skeivhet. Det skal heller ikke stikkes under en stol at jeg, og sikkert mange med meg, tenker at folk har større problemer med at vi er ikke-heterofile enn det som er tilfellet. Sannsynligvis er det veldig få som egentlig bryr seg. Og hvorfor skulle de? Sånn egentlig?

Det største for meg med Skeive dager er, og har vært, paraden på lørdag. Det å se så mange (i år ca 12 000) mennesker gå gjennom Oslos gater for å feire at det er helt ok å være den man er, uansett hvem man blir forelsket i eller hva man velger å definere seg som, er veldig stort. Selv for meg som har vært åpen mer eller mindre siden 2001. LLHs slagord i år var "STOLT", og det passer fint. For jeg ER stolt. Stolt over å bo i et land der man kan være åpen. Stolt over at jeg engang turte å bli åpen om at jeg forelsker meg i jenter selv om det kostet.

Så kommer jeg hjem. Til hverdagen og heteronormativiteten*. Reiser omtrent direkte i 85-årsdag til mormoren til hun jeg er gift med. Selv om jeg kjenner de fleste der, er det alltid noen som ikke husker hvordan det henger sammen. Hvem er jeg og hvorfor er jeg med i selskapet. Åja, jeg gift med Synnøve. Prøver ofte å være litt i bakgrunnen, kanskje jeg slipper å snakke så mye om hvem jeg er. Og hva jeg jobber med. Merker at jeg ikke er så stolt som jeg burde være. Og det er ikke noe jeg er stolt over, men iblant er det ganske vanskelig å være i mindretallet. Vanskelig å være en av "de andre".

[dette ble et pussig blogginnlegg, men jeg hadde det klarere i hodet på veien fra selskapet. dessverre hadde jeg ikke med pc i bilen.]

* Heteronormativitet er et uttrykk som beskriver den sosiale normen og institusjonaliserte antagelsen om at alle mennesker i utgangspunktet er heterofile, og at avvik fra dette er unormalt og tillært.

Ingen navneendring i LLH

På landsmøtet i LLH ble det fremmet forslag om at navnet på organisasjonen skulle endres til LHBT Norge. Dette ble imidlertid stemt ned av landsmøtet, og dermed heter organisasjonen fremdeles LLH.

Ein dag på arbeidsstua

Eg sat på kontoret og ante fred og ingen fare, då det plutseleg ringer på døra. Eg går og trykker på knappen slik at folket får komme inn, og inn kjem to eldre damer i litt slitte frakker. Dei er smilande og kanskje litt usikre.

"Hei, vi vil gjerne gi deg denne!" sier den eine og gir meg ei brosjyre om eit møte på Rikets sal. Eg har forstått at det er Jehovas vitne. Eg tek i mot, takkar og blar gjennom den. Eg lurer litt på om dei ringte på her med vilje, eller om det var tilfeldig. Dei spør meg om eg vil omvende meg, eg seier at det treng eg ikkje, eg er alt i rett retning. Men om eg kjenner Jesus? Ja, det gjer eg, og eg føler at vi har eit fint forhold!

"Er dette ei arbeidsstue?" Eit litt rart spørsmål, for ja, sjølvsagt. Det er her vi homofilerte sit og lagar makrameen vår. Så fortel eg litt om LLH og kva vi står for. "Vil de ha ein kopp kaffi?" spør eg, men det vil dei ikkje. Og så går dei. Og eg set meg ved pulten og smiler litt, og lurer på kva som eigentleg skjedde her.

Forresten så er ikkje Jehovas vitne det verste du kan få på døra, dei fleste er hyggelige. Veit ikkje om dei heilt trudde på meg, eller om dei tenkte at no var det ein ledig plass.

Årsmøte 2011 - høgdepunkt

Det var virkelig kvinnene sitt årsmøte i går, det heile starta når vi skulle velge 1. vara i landsstyret, og vår kjære ordstyrar kom med forslaget: "Camilla er kvinne". Det gjekk eit lite sus gjennom salen. Folk mumla og kviskra til kvarandre. "Er det virkelig sant?" "Men eg trudde..." Hovudpersonen sjølv smila stort, glad for å ha blitt outa på denne måten. Det var tid for avstemning, for fyrste gong stemte eit årsmøte over kjønnet til ein person. Etter litt nøling kunne tellekorpset stadfeste at det var einstemmig, Camilla ER kvinne!

Litt seinare var det klart for Oscar-utdeling. And the Oscar went to....MEG faktisk! For "beste kvinnlige nestleder 2010". Det var eit stort øyeblikk, eg fekk ikkje fram eit ord. Og så eg då, som alltid har drøymt om ein Oscar. Inni meg tenkte eg sjølvsagt "Oh my God! This moment is so much bigger than me! It's for every namless, faceless woman in LLH that now has a chance because this door tonight has been opened!" Eg tenkjer ofte mykje, og på engelsk når eg blir ekstatisk glad! Uansett; T A K K !! Og til dei andre nominerte; kanskje neste år?

Hurra og takk for godt årsmøte!

Verdens aidsdag

Endeleg er dagen her, og her i Bergen blir det ei fin markering, berre så det er sagt. Vi startar om ein drøy time, då skal vi skrike for like rettar. Spennande å sjå kor mange som dukkar opp, og ikkje minst om folk tør å skrike midt på Torgalmenningen.

Og sjølvsagt er ein kledd for anledninga. Vi sjåast!

For programmet viser eg til denne lekre nettsida:
http://www.llh.no/bergen

Superhelthelga er over

Som dei fleste sikkert har fått med seg, var det landsmøte i LLH i helga. Dette var mitt tredje landsmøte, 2. etter at eg flytta til Askøy. Det var eit fint landsmøte, og det nye sentralstyret har fått eit godt arbeidsprogram å jobbe med!

Kort oppsummert; dette skjedde:

Vi vedtok:
- arbeidsprogram med fokus på skule, helse og utsette grupper
- resolusjon om familieformer og asyl
- vedtektsendringer
- transpolitisk plattform
- Hiv-prinsipp

Sentralstyret består no av:
Karen Pinholt, Bård Nylund, Andreas Meeg- Bentzen, Kristin Haugsevje, Stian Amadeus Antonsen, Sofie Frøysaa og Odin Adelsten Bohman. Og eg blei valgt til valgkomiteen! (hurra!)

Vi fekk helsningstaler frå:
- homoministeren som undra seg over at det er heilt greit at ulven et bestemor, men så fort to prinsar giftar seg med kvarandre er det fullt opprør.
- likestillings- og diskrimineringsombodet som heia på dei av oss som svømmer mot straumen.
- frivillighet-Norge som meinte at LLH var av dei mest prosjektstyret organisasjonane i Noreg.
- Galck som fortalte litt om det å vere lhbt-person i Kenya.
- RSFL som fortalte om den norske tysnaden.

Og ikkje minst:
vi festa med dei gamle heltane! Og fekk høyre at vi sjølv var heltar. Det er kanskje du også? Eg trur vi alle er heltar, kvar på vår måte. Vi har kanskje aldri sloss med sverd, og vi finnast ei i heltars rekkjer. Kanskje har vi måtta lagt vekk ein draum. Ofra noko. For å vere der vi er i dag. Men eg håper det har vore og er verdt det for alle!

Dette var kanskje ei rar oppsummering, meir kan du sjå på desse nettstadene:
http://www.llh.no/
http://www.llh.no/bergen
http://www.blikk.no/
http://www.gaysir.no/

(bildet er frå lunsj dag ein, og det er av meg, Camilla og Daniel. Fotograf: Stein Wollf Frydenlund)

oppsummering av verdas aidsdag

Dersom du vil sjå ei oppdatering frå Verdas aidsdag kan du gå hit:

http://vadbergen09.blogspot.com/

Då Patrik kom til Bergen.

Måndag den 2. november var den store dagen. Bergen kino skulle vise Patrik 1,5. Dette er ei sak eg saman med LLH Bergen og Hordaland har jobba med sidan filmen IKKJE gjekk på kino i Bergen i vår. Det å kunne jobbe med film og politikk samstundes må vere toppen av lykke! Dei fleste kjenner nok historia (om du ikkje gjer, send meg ein mail og eg gir deg ein gjennomgang). Eg var veldig spent på om alle som hadde tinga billett ville kome, og det såg jammen slik ut. Det var nesten 150 menneske(bildet er teke kl 15.50), noko eg er veldig nøgd med og stolt over!

Filmen er fin. Eg har sjølvsagt sett den før, den kom trass alt på DVD for ei stund sidan. Likevel er det noko heilt anna å sjå den på kino. Kjensla eg hadde då filmen sette i gong var... spesiell. Det skjedde verkeleg. At regissøren var med gjorde det heile spesielt. Ho fortalde at det ikkje hadde vore berre lett å skulle lage filmen heller. Det er verkeleg trist at det å lage filmar med homofile i hovudrollene er kontroversielt. Vi lever i 2009! Størst av alt er kjærleiken. Det burde ikkje spele noko rolle om det var ei kvinne og ein mann, to menn eller to kvinner.

Gjennom heile filmen sat eg med gåsehud. Eg lo, eg nikka gjenkjennande, eg felte nokre tårer og smilte av den fine slutten. Som byrådsleiaren sa: "Eg hadde ikkje ORKA noko anna enn ein happy ending på denne filmen!"

Då eg kom heim måtte eg sjølvsagt finne songane frå filmen og laste ned. Dolly Parton med "Here you go again" og Tanja Tucker med "Love me like you used to". Når eg høyrer på dei på iPoden min tenkjer eg tilbake på filmen, og eg trur eg har lyst til å sjå den i dag. Det passer jo bra når vi har Vilde Marie på besøk :)

Dersom du ikkje har sett filmen rådar eg deg til å gjere det NO! Du får kjøpt den blant anna på cdon.no :)

Les kva BLIKK skriv om saka.

Litt seint ute, men dog... homoaldersheim

For ei stund sidan kunne vi lese på LLH sine nettsider at Sverige får homoaldersheimar. Dette er sjølvsagt mange skeptiske til, utan at eg kan skjøne kvifor. Kvifor skulle det ikkje fungere i Noreg når det fungerer i Nederland, og når svenskane har funne ut at det er ein god idé? Kvifor skal ikkje vi seie jatakk til dette dersom det kan gi enkelte ein meir verdig alderdom?

Då eg sat i styret til LLH Oslo og Akershus var eg med på oppstarten av prosjektet "Gammel, grå og homo" om eldre LHBT-personar. Sluttrapporten frå dette prosjektet kan du lese her. Interessant lesing som får ein til å tenkje litt meir.

Kva meiner du?

BA 18. juli - Moltu er homobrems

Journalistar finn alltid på så mange artige ord, denne gong er ordet "homobrems". Det som er saka er at Moltu, som er skolebyråd i Bergen kommune, er lite villig til å legge ting til rette for at LLH skal koma ut til skulane og informere om tema rundt det å vere homo, lesbisk og bifil. Dette til trass for at Bergen kommune har ein handlingsplan som seier at dei pliktar å tilrette legge for dette. Han har heller ikkje vore medhjelpeleg når det gjeld utsending av "Skråskrift" eller teiking av abonnement av Blikk til skulane i Bergen.

Då har du fått ei kort forklaring på kva "homobrems" er. I følge BA

Heile saka kan du lese på det innscanna bildet under (klikk for å sjå stor utgåve av det).

Paraplyplakatprotest!

For ei veke sidan blei eg kontakta av Tale som spurde om eg og LLH Bgh ville vere med å arrangere ein protestaksjon mot at Nina Karin Monsen skulle bli tildelt Fritt ord-prisen. "Det er eit veldig godt initiativ," sa eg, "men eg trur diverre ikkje eg har kapasitet." Og det hadde eg heller ikkje. Vi avgjorde at UgleZ, som er ei skeiv studentgruppe i Bergen, skulle ta dette på seg, og eg skulle vere ressursperson. Etterkvart som tida gjekk (okei, det kan vel ikkje kallast "tid", la oss heller kalle det timar) fann eg ut at eg måtte omprioritere tida mi for å få plass til dette! For ja, dette er ei sak som har engasjert meg.

Heldigvis gjorde Tale og UgleZ ein god jobb, og oppretta ein hendelse på facebook, der ein etterkvart fekk oppmot 90 som sa dei ville koma. Eg turde ikkje heilt å tru på at det skulle kome så mange, men i følge homobergen.no var det over hundre på plass.

Sunniva frå Raudt heldt ein flott appell, medan eg som vanleg held megafonen. Eg byrjer etterkvart å bli ein erfaren magafonhaldar. Eg fekk óg den udelte gleda av å vere konfransiér og introdusere innslaga. Som var: allsong, appell og allsong i regnet. Og i haglveret. Den fyrste songen var "Til ungdommen". Frå der eg stod høyres det ut som om vi song veldig vakkert, og du skal ikkje sjå bort i frå at eg blei aldri så lite rørt heller (og dei som kjenner meg veit jo at det skal mykje til!). Song nr 2 "We shall overcome", var nok litt meir tricky, men vi kom oss då gjennom den og, sjølv om eg etterkvart sa at vi hoppa til siste vers.

Vi fekk til og med besøk av media, BT/BTv tok pressemeldinga på alvor og møtte opp for å vise at vi og i Nina Karin Monsen sin heimby ville vise vår motstand mot prisutdelinga.

Ein stor takk går til alle som møtte opp, og spesielt til Ida som plutseleg blei fotograf. Takk! Takk og til dei som held plakatar for å vise kven vi var, og kvifor vi var der. Og sjølvsagt takk til Sunniva for appellen! Det var ei flott markering, og det gjer at eg får lyst til å arrangere meir i løpet av året. Og det skal ein ikkje sjå bort i frå at vi kjem til å gjerre.

No ser eg på nyhenda at Nina Karin Monsen kallar sine motstandarar, altså oss, dårlege vinnarar. "Når man blir såret skal man sette seg ned og tenke, da går det kanskje over!" seier ho. Underforstått; "ikkje konfronter meg med mine eigne utsagn, for eg klarar ikkje å forsvare dei!" Det er fint at ho etterpå fortel om kor såra ho har vorte i det siste. Klarar ho verkeleg ikkje å skilje dette at ho, som ein offentleg person diskriminerer ei heil gruppe, medan vi tek til motmæle for å forsvare oss? Kva skjer med 14-åringen som frå før er usikker på om ho verkeleg er skeiv, når ho les det Monsen les? Og kva skjer med born av homofile som les at dei ikkje kan rekne sine mødre eller fedre som ekte familie.

For ein kvar pris?

Då eg fekk vete at Nina Karin Monsen hadde vorte tildelt Fritt ord-prisen blei eg litt uvel. Framleis kjenner eg at eg er uroleg i kroppen og kjenner lysta til å gå i eit lite demonstrasjonstog heilt for meg sjølv. Enkelte hugser kanskje at vi, LLH Bergen og Hordaland, tidleg i år prøvde å gi den same Monsen ein pris, ein pris som ho nekta å ta i mot. Det blir spennande å sjå om ho tek i mot denne prisen.

Av og til kan det nesten vere plagsomt å engasjere seg!

Les meir om:
Nina Karin Monsen sine skriverier
Fritt ord-prisen
LLH Bergen og Hordaland uttalar seg om saka
Prisen Nina Karin Monsen ikkje ville ha

101 ute for Patrik 1,5?

Som dei fleste sikkert har fått med seg har vi i LLH Bergen og Hordaland jobba litt med å prøve å få Bergen kino til å innsjå at dei må sette opp den svenske filmen Patrik 1,5. Vi laga difor eit opprop, der det til no er 101 underskrifter. Ei spesiell helsing til Inge, som var nr 100!! Det ser imidlertid ikkje ut til at dei er overbevist enda.

Difor treng vi DI hjelp! Signer oppropet, og send mail til Bergen kino. Forklar kvifor vi vil ha mogleik til å sjå denne filmen i Bergen óg!

Ein dag i kulturens teikn.

I dag kan vi lese om at Studentparlamentet ved Høgskulen i Bergen krev kulturkort for studentar, medan LLH Bergen og Hordaland kun ønskjer seg ein einaste film på kino. Det blir spennande å sjå kven som får ønskjet sitt oppfylt!

Signer gjerne oppropet: http://www.opprop.no/opprop.php?id=patrik

Ein viktig kveld!

No er det berre tre dagar til "Leve 09" arrangerast på Fincken. Dette er eit samarbeidsprosjekt mellom LLH Bergen og Hordaland, Kirkens bymisjon og Norges Kreative fagskole. Dette er ein kveld der vi set fokuset på hiv-/aids-pandemien. "Kvifor er dette viktig?" spør du kanskje. "Alle veit jo kva dei må gjere for å ikkje bli smitta." Ja, det gjer nok dei fleste, men likevel ser vi at antalet smitta går opp, og stigmatiseringa av hiv-/aids-ramma held fram.

I tillegg til at Walter Heidkampf frå Helseutvalget kjem for å snakke litt om korleis det er å vere ramma av Hiv, vil vi også få kulturelle innslag. Siste ankomne artist er Nan Espeseth, eine halvdelen av gruppa "Me and Bobby".

Eg gler meg! Eg er spent! Eg er sikker på at dette blir ein uforglemmeleg kveld!

Saka er BIFF

Etter ei heil vekes ventetid for både den eine og den andre blei spenninga endeleg utløyst i går. Bergen Gay Galla var det vi alle hadde venta på. Det var ikkje mykje gallakjolar, glitter eller raude løparar å sjå (bortsett frå nokre av artistane på scena), men likevel glitra litt likevel. Staden var den nye homoutestaden i Bergen; Rio. Det kjem nok til å gå ei stund før eg ikkje tenkjer "softis med Arnfinn" når eg høyrer namnet.

This moment is so much bigger than me!
For å ikkje trekkje dette ut i det uendelege; JA, eg vann! JA, eg vart Årets ildsjel. Det var veldig stort, eg hadde planar om ei lenger tale, men når sant skal seiast vart eg litt overraska over å vinne. Overraska, men veldig veldig glad! Når ein driv med frivillig arbeid er det så lite som skal til for at ein får nye (super-)krefter. Dette var dog ikkje "lite". Eg fekk ein fin, gul pris. Nett som Prix. Eg lova Ina at eg skulle ta den spøken her i blogginnlegget, og løfter er til for å haldast!

Etter at eg hadde fått prisen min var tida komen for Årets hetero. Her var Sigvart nominert. Eg hadde vel ikkje heilt trua på at han skulle nå fram, men jau! Han fekk prisen, og det var så utruleg fortent! Diverre var han ikkje i byen, men Torill frå managementet hans (som "tilfeldigvis" er lesbisk) tok i mot prisen på hans vegne. Han hadde sjølvsagt skreve ned kva ho skulle seie, og - needless to say - det var gøy! Vi lo alle godt! Akk, eg fekk litt klump i halsen og det var veldig stort!! Eg måtte vise V-teiknet nokre gonger. Eg og Sigvart, liksom. Akk!

Elles kan eg nemne at årets "Forbedringspris" gjekk fortent til Nina Karin Monsen og Sjømannskyrkja fekk, minst like fortent, Frydeprisen.

- Kvifor nemnde ho biff, tenkjer du no sikkert (eller kanskje ikkje, men det bryr eg meg lite om). Jau, fordi BIFF (Bergen Internasjonale FilmFestival) fekk prisen som "Årets kulturperson". Så ja, mange fortente prisar. Ingen (andre) nemnd, ingen gløymd.

Her er lista over vinnarane:
Homofrydprisen: Sjømannskirken
Årets hetero: Sigvart Dagsland
Årets homo: Hanne Lyseth
Årets homopolitiker: Eivind Nævdal-Bolstad (H)
Årets organisasjon: Bergen Internajonale Filmfestival (BIFF)
Årets kulturpersonlighet: Josefin Winther
Årets forsker: Senter for kvinne- og kjønnsforskning ved UiB
Årets ildsjel: Torill Jørgensen Frøise
Årets nykommer: LLH Voss og omland.
Forbedringsprisen: Nina Karin Monsen

Begeistra!

Nett heimkomen frå teater og framleis veldig begeistra. Eg har nemleg vore på DNS og sett og høyrd foredraget "Kjønnsbegeistring" av og med Elsa Almås og Esben Esther Pirelli Benestad. Då eg voner at nokre av mine lesarar skal gå og sjå stykket sjøl skal eg ikkje avsløre så mykje, men kan seie at det var eit særs godt foredrag som var engasjerande, lærerikt, bekreftande og rørande. Trur kanskje det kun er desse to som klarer å halde eit slik foredrag som evnar å gi publikum noko meir enn tørre fakta. I den grad ein kan gi fakta om temaet.

Det blir ikkje siste gong eg besøker DNS denne vinteren/våren. Eg ser fram til mange fleire besøk! Og eg er sikker på at eg blir like begeistra då!

I morgon derimot skal eg på Bergen Gay Galla der eg faktisk sjølv er nominert til ein pris. Eg syns eg kan nemna det no, sidan det óg er noko å vere begeistra over. Den store draumen er at Sigvart Dagsland vinn prisen og at vi saman kan gi eit portrettintervju og posere i alle landets aviser. Eventuelt på framsida av Skråskrift.

Gratulerer!

På dag to for den nye ekteskapslova kan vi gratulera Anfinn og August som fyrste par ut. Dei fyrste som inngjekk ekteskap som er sidestilt eit ulikekjønna ekteskap. Det seies at homofile går alt for raskt fram. A og A har vore saman i 25 år. Det seies at Senterpartiet er konservative. Den eine A'en er ein god senterpartist. Det er mange myter som blir brotne denne dagen.

Eg er glad! Dette er ein siger! For LLH, for homofile par, men mest av alt er det ein siger for kjærleiken!

Her er ho!
Den nye lova

For dei som ikkje orkar å lese heile lovteksten kan eg gje eit kort utdrag:
Lova gir homofile same rett til ekteskapsinngåing som heterofile. Det nye lovverket omfattar og endringer i adopsjonslova, barnelova og bioteknologilova.

Loven gir rett, men ikkje en plikt for kyrkja og trussamfunn, til å vie homofile par. Det er eit skår i gleda at for at dette skal kunne gjennomførast må kyrkjemøtet vedta ny litturgi.

Homofile ektepar får rett til å bli vurdert som adoptivforeldre på lik line med heterofile ektepar. Lesbiske par som er gift eller samboere i ekteskapslignende forhald får ein rett til å bli vurdert for assistert befruktning på lik line med heterofile par. Born av lesbiske ektefeller eller sambuarar som blir til ved assistert befruktning sikras to juridiske foreldre frå fødselen av. Det innebær bl.a. at bornet får arverett og mors ektefelle/samboer vil få foreldreansvar og underhaldsplikt overfor bornet.

...og mykje meir. Det kan du som sagt lese i linken over.

Ta ansvar - vis leiarskap!

Så er dagen her. 1. desember. For mange er det sikkert ein dag ein opnar fyrste luka i kalenderen, og byrjar nedtellinga til jul. Som dei fleste som har lese bloggen min eller vore inne på Facebook-sida mi i det siste veit, er det og ein annan ting som skjer på denne dagen. I dag markerar vi for 20. gong Verdas aidsdag. 

Vi markerer dagen for å kunne setje søkjeljos på hiv og Aids. Det er framleis mange mytar om aids. FAFO-rapporten "Fremdeles farlig å kysse" fortel at det framleis er mange mytar rundt Hiv og Aids. Det er mange vrangforestillingar både om korleis ein blir smitta og korleis det er  å leve med hiv og aids. Verdas aidsdag bør vere ein fin arena til å knuse nokre av mytane og fordommane som vi alle har.

Program for Verdas aidsdag i Bergen: 

16:00 Stand på Festplassen

18:10 Appeller
19:10 Fakkeltog
19:30 Solidaritetsmarkering i Korskirken med blant andre Sigvart Dagsland

Eg er veldig spent, og voner det kjem MANGE. Uansett kjem det nok til å kome ei oppsummering her med bilder. For dei som vil lese endå meir viser eg til denne bloggen.